een tijd lang heb ik geschreven over de voorvallen die ik mee maakte met de kinderen. Het geeft je een goed beeld van hoe een dagelijkse dag eruit ziet en wat er zoal langs komt vliegen met een dan wel twee kinderen in huis. Zo ben ik van dagboeken opeens overgestapt naar schrijven. Is anders en toch ook niet. Het zijn registraties voor het leven. Voor Meine en Daaf nu al een genot om naar te luisteren. Zou ze graag elders uitbrengen. Voor nu op hun hyve.
Meintje krijgt een broertje
Het is mei en Meintje speelt lekker buiten op de stoep. Mama zit op een stoeltje want ze heeft zo’n dikke buik dat ze niet meer op de grond kan zitten. In die dikke buik zit een baby. Dat heeft mama haar verteld maar Meintje kan zich niet zo goed voorstellen dat er een baby in zit. Hoe kan dat nou passen een hele baby in je buik?
Meintje weet wel zeker dat er iets spannends gaat gebeuren want haar hele kamer is verhuist naar een grotere kamer met een eigen boekenkast en een nieuwe oranje klerenkast. Al haar knuffels en ook haar bedje staan daar nu. Het is een hele mooie en leuke kamer en Meintje is er erg blij mee. In haar andere kamertje staat nu een wiegje met zachte lakentjes en een dekentje en er staat een reusachtige giraf naast de wieg op de grond. Die is heel erg zacht en je kunt er heerlijk op liggen. Die is voor je broertje of zusje heeft mama tegen haar gezegd. Meintje vond het wel een beetje jammer dat de giraf niet voor haar was maar ze is zo blij met haar grote kamer met echt gras op de vloer van groen tapijt, geknipt door mama, waarop haar houtenboerderij staat dat ze het niet zo heel erg vond.
Nu zitten ze op de stoep in het zonnetje. Meintje maakt samen met de buurmeisjes Lisa en Sem mooie krijttekeningen op de stoep in groen en geel een roze. Ze heeft al wolken gemaakt en regenbogen. Ze zit heel erg haar best te doen. Wel zo erg dat het puntje van haar tong naar buiten steekt. Mama heeft haar handen op haar dikke buik gelegd en zegt tegen Meintje, he Meintje de baby schopt wil je voelen?’ Dat wil Meintje wel en de buurmeisjes willen ook allemaal wel even voelen. Als ze hun handen op mama’s buik leggen voelen ze iets bewegen. En plof daar duwt iemand tegen Meintjes hand. Meintje is verbaast. Ze kijkt mama aan. Mama je doet poef? Dat Mein is de baby die je even gedag komt zeggen. Het duurt nu niet zo lang meer en dan heb je een broertje of zusje. Ohh zegt het buurmeisje, net zoals ik heb? Ja net zo als jij Lisa , zegt mama. Mama’s buik blijft nog even bewegen en dan houdt het op. Ik denk, zegt mama, dat de baby weer in slaap gevallen is. De buurmeisjes gaan verder met krijten maar Meintje besluit dat ze toch even iets tegen de baby van moet zeggen. Ze zegt tegen de buik, bahbiee je moet mama niet schoppen hoor. Mama lacht, het is niet erg hoor Mein het doet geen pijn. Maar Meintje vindt het toch wel een beetje stom dat de bahbie mama schopt en dat haar buik zo bobbelt. Als het zonnetje achter de wolken verdwijnt gaan ze naar binnen.
Mama zucht en moppert als ze de spullen van de grond opraapt en de stoel naar binnen sjouwt, pffft van mij mag je wel komen hoor kleintje ik kan niet eens meer bukken. Meintje helpt mee met opruimen want ze ziet wel dat mama bijna niet meer bij de grond kan komen.
Als mama in de keuken staat te koken zit Meintje voor de televisie. Ze hoort mama roeren in de pannen en rommelen met het bestek. Mein help je even met tafeldekken? Dat wil Mein wel. Ze staat op en helpt met haar eigen bestekje naar de tafel brengen en de servetten. Mama loopt achter haar aan met de borden, het grote mensen bestek en de glazen. Ojee ben ik bijna vergeten dat oma komt eten Mein. Mama loopt terug en haalt nog een bord en een bestek en een glas. Zo anders zou oma uit de pan moeten eten. Haha lacht Meintje dat mag toch helemaal niet. Nee, dat klopt, dus is het maar goed dat we er nog een bord bij hebben gezet. Oeps, mama staat opeens stil en houdt haar buik vast. Schopt de bahbie, vraagt meintje. Nee, zegt mama, dat is het niet want dit doet wel een beetje pijn.
De bel gaat. He Mein doe jij even open ik denk dat het oma is. En ja hoor Oma staat op de stoep. Gezellig is dat. Aan tafel heeft mama niet zo veel trek en ze zit veel over haar buik te wrijven. Wat is er mama, vraagt Meintje, ze is een beetje bezorgt want mama kijkt niet helemaal blij. Nou, zegt oma, misschien dat je broertje of zusje er wel uit wil. Meintje zet grote ogen op, eruit wil? Hoe bedoelt oma dat nou? Zomaar eruit, uit de buik van mama? Mama moet nu toch wel een beetje lachen. Ja wat dacht jij dan dat de baby altijd in mama’s buik zou blijven zitten? Dat kan toch niet hoe moet dat dan met het wiegje boven daar moet toch iemand in gaan slapen? Jij past er niet meer in? Tja dat was waar daar had Meintje eigenlijk nog niet over nagedacht. Ze neemt een hap van haar worst. Maar, zegt ze met haar mond vol, whoe kompt de baboe er dan uiwt? Tja daarover moet mama even nadenken. Dan zegt ze, beneden tussen je benen zit een gaatje waaruit je plast weet je wel, toch Mein? Ja dat weet Meintje wel ze heeft een keertje uit dat gaatje zomaar op de badmat geplast. Nou zegt mama de baby komt uit een gaatje dat lijkt op het gaatje waaruit je plast maar dan zit het een stukje verderop. Hu? Meintje snapt het niet zo heel goed. Ze kijkt mama en oma opeens verschrikt aan, komt er bij mij dan ook een babhie uit? Nee hoor Mein, lachen mama en oma nu, bij jou komt er alleen plas en geen baby uit. En natuurlijk heb je gewoon een poepgaatje voor de poep, vulde mama aan die al zag dat Meintje zich afvroeg waar de poep dan toch vandaan kwam. Meintje knikt. Mama trekt opeens weer een ernstig gezicht. He bah, zegt ze, nu kan ik weer niet eten. Tegen haar buik moppert ze, of je komt eruit vandaag of je laat me eten. Als ik niet kan eten dan heb je een chagrijnige moeder hoor! Oma vraagt, denk je dat het weeën zijn? Meintje zit stil te luisteren wat zijn nou weer weeën. Ze besluit dat toch even aan oma te vragen en die legt uit dat een baby krijgen hard werken is voor de mama en de buik van mama. Weet je Mein zegt ze, als ze niet goed kan poepen dan moet je soms ook hard drukken he. Dat weet Mein wel. Nou, Zegt oma, dit is net zo iets. De buik van mama moet hard drukken om de baby eruit te krijgen en dat heet weeën. Meintje weet niet of ze het helemaal snapt maar wel een beetje denkt ze.
Ze eet verder en denkt na, zou de baby er zomaar uitkomen tijdens het eten vraagt ze zich af? En waarom kan mama nou niet gewoon ook haar bordje leeg eten. Mama eet eigenlijk al een paar avonden haar bordje niet meer leeg bedenkt ze. Mama wrijft over haar buik. Ik weet het niet zegt ze tegen oma, hij is steeds onrustig als we gaan eten maar of het nou echt zo ver is weet ik niet. Als oma en mama afwassen zit Meintje op de bank naar de televisie te kijken. Maar ze kijkt niet echt ze kijkt steeds naar mama in de keuken. Soms gromt mama als ze weer pijn in haar buik voelt. Ze zei vanmiddag wel dat de babhie geen pijn doet maar nu lijkt het er wel op. Ze wrijft over haar bolle buik en stopt soms met afwassen. Oma moppert dat ze op de bank moet gaan zitten maar daar heeft mama helemaal geen zin in. Meintje voelt een kriebel in haar buikje er is iets heel spannends aan de hand maar ze weet eigenlijk niet zo goed wat. Als papa thuiskomt ligt mama met Meintje op de bank en ze kijken samen naar een film over Poeh. Mama vond het goed dat Meintje wat langer wakker bleef. Dat vind ik wel gezellig Mein, had mama gezegd, en het leidt me een beetje af als we dan film gaan kijken. Papa kijkt verbaast naar de bank. Zeg dame, moet jij niet allang in je bed liggen. Meintje springt van de bank en hangt in papa’s benen nog voordat papa zijn tas heeft neergezet. Hij valt bijna op de grond. Papa, roept Meintje, Papa misschien komt de bahbie wel mama’s buik is steeds net een harde trommel. Haha mama lacht vanaf de bank en Oma, die in de keuken thee aan het zetten is, moet ook lachen. Maar papa begrijpt heus meteen wat Meintje bedoelt. Hij kijkt mama aan. Denk je echt dat het vanavond zover is? Mama haalt haar schouders op, ik weet het niet het is wel erg onrustig in mijn buik. Nou Mein, zegt papa en tilt haar van de grond de lucht in, misschien moet jij dan vanavond maar met oma mee om daar te slapen? Nee hoor, zegt mama vanaf de bank, dat hoeft echt niet.
Het is elke avond al feest hier in mijn buik en als er helemaal niets gebeurt dan zit Meintje straks dagenlang bij oma. Mijn meisje gaat gewoon haar eigen bedje in. Papa brengt Meintje naar bed. Samen kijken ze nog even in de logeertas van Meintje of alles er echt inzit voor het geval ze toch opeens naar oma gaat logeren. Haar pyjama en knuffels en een boek. Een tandenborstel en kleren en een kadootje in glimmend papier. Dat zit al maanden in haar tas maar mama en papa hebben gezegd dat ze dat pas open mag maken als de baby er is. Meintje ligt in bed. Ze kan niet slapen en kijkt heel lang naar het plafond en het licht dat onder haar deur door komt en ze luistert naar de stemmen van papa en mama en oma beneden in de kamer maar er gebeurt niets. Uiteindelijk valt ze in slaap.
Opeens is papa in de kamer. Mein, fluistert hij, wakker worden opa is er om je naar oma te brengen. Meintje wrijft in haar oogjes. Naar oma met opa? Waarom ze is nog zo moe? Dan opeens is ze klaarwakker. Naar oma met opa?! Dan ga je opeens logeren en dan is het misschien toch zo dat de babhie komt. Heb ik al een broertje, fluistert ze naar papa. Papa glimlacht, nee Mein nog niet, maar ik denk dat het niet zolang meer zal duren voordat je een broertje of zusje krijgt. Meintje zit in haar pyjama op het grote bed van mama en papa en mama kijkt een beetje moe maar is wel vrolijk. Spannend he Mein, zegt ze terwijl ze Mein in haar kleren hijst. Misschien is de baby er morgen wel. Ja, knikt Mein het is best wel spannend. Opa komt de trap op lopen. Hij ziet er wel een beetje slaperig uit. Mama geeft Mein een dikke zoen en gaat weer liggen. Daag liefje, zegt ze tot morgen. Meintje hangt op de arm van opa en buiten is het heel erg koud. Papa geeft haar snel een kus op haar koppie en dan gaat ze de auto in op weg naar oma. Bij oma kan Mein niet meer slapen en samen met Oma speelt ze nog een hele tijd ‘koffie en thee’ voordat ze haar bedje in gaat. Opa en oma zijn ook niet erg slaperig meer en hebben het over de baby en mama en dat het allemaal maar goed en snel mag gaan. Meintje is nog steeds wel zenuwachtig maar toch zo moe dat je tussen de lakentjes in haar bedje in oma’s kamer in slaap valt.
De volgende morgen is oma al wakker als Meintje wakker wordt. Ze weet even niet meer waarom ze nou niet thuis is. Oja de bahbie. Oma, roept ze, OOOOOhhma. Ze hoort oma beneden bezig in de keuken. Ja Mein, ik kom eraan, roept oma terug. Als oma de kamer binnenkomt ziet Meintje dat er tranen in oma’s ogen zijn. Meintje schrikt een beetje. Waarom huil je oma, vraagt ze? Omdat ik ZOOOOO blij ben Meintje je mama heeft een baby gekregen vannacht. Meintje springt bijna uit haar bedje. Waar is mama dan, vraagt ze. Mama is thuis in bed en opa komt hierheen zodra je je kleren aan hebt en we ontbeten hebben. Zegt oma. Meintje vliegt bijna haar kleren in en eten gaat helemaal niet ze heeft geen honger. Ze wil alleen maar naar mama toe. Als de auto van opa met oma en Meintje erin voor de deur van haar huis stopt wiebelt Meintje heen en weer in haar autostoeltje, ze wil eruit! Binnen in het huis is het stil. Er loopt een vreemde mevrouw in een witshort in de woonkamer. Hoi, zegt de mevrouw, ik ben Tilly de kraamverzorgster en ze geeft oma en opa een hand en Meintje een aai over haar bol. Jij zal wel benieuwd zijn naar de baby he kleine? Meintje knikt. Wat staan ze hier nou te praten ze wil naar boven. Opa snapt het en tilt haar de trap op. In de deuropening van de slaapkamer van papa en mama staat ze even stil en gluurt om het hoekje. Mama ligt in bed en ziet een beetje wit, net alsof ze de griep heeft, maar ze lacht. Hoi liefje ben je daar eindelijk kom je snel kijken? Meintje klimt op het bed en wat ziet ze daar naast mama liggen? Een klein heel klein kindje met een roze gezichtje en blauwe kleertjes aan en een mutsje op. Mama geeft haar een kus, je hebt een broertje Mein, zegt ze, hij heet Daaf. Meintje kan alleen maar kijken naar dat kleine kindje dat naast mama in bed ligt. Daaf mompelt ze, hij heet Daaf. Dan kijkt ze naar mama. Hij is zo klein mama net een kaboutertje. Mama en papa en oma en opa moeten allemaal lachen. Ja zegt mama, net een kaboutertje, een heel lief kaboutertje en hij is jouw broertje. En jij Mein jij bent zijn grote zus, zegt papa nu achter haar. Grote zus dat klinkt best belangrijk denkt Meintje. Dag daaf zegt ze tegen het kaboutertje en geeft hem zacht een kusje op zijn neus. Daaf glimlacht.
Stuur door
Dit is niet OK